ART Pathos ∙ Τέχνης συγκίνησις®

English version → [link]

Υπάρχουν καλλιτέχνες που δεν ακολουθούν την εποχή τους∙ την υπερβαίνουν.
Υπάρχουν δημιουργοί που δεν εικονογραφούν τον κόσμο∙ τον μεταμορφώνουν.

Ο Γιώργος Πολ. Ο Ιωαννίδης ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία, εκεί όπου η ζωγραφική δεν είναι τεχνική και γίνεται κραυγή.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη και διαμορφωμένος καλλιτεχνικά μέσα από τη βενετσιάνικη εμπειρία των νεανικών του χρόνων, επέστρεψε στην Ελλάδα όχι απλώς με έναν τίτλο σπουδών, αλλά με μια βαθιά εσωτερική βεβαιότητα: πως ο άνθρωπος, με όλες τις πληγές και τις υπερβάσεις του, είναι το μοναδικό αληθινό σύμπαν που αξίζει να αναπαρασταθεί.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 μέχρι σήμερα, το έργο του αρθρώνει μια συνεχή, επίμονη, σχεδόν μυσταγωγική πορεία.

Οι ανδρικές μορφές του, λυγισμένες, περήφανες, τραγικές, ορθές, κουβαλούν τη μνήμη της Ανθρωπογονίας, την αφηγηματική τόλμη του μύθου, το ρίγος μιας πτώσης και την υπόσχεση μιας ανάτασης. Τα σώματα μοιάζουν να λούζονται σε μια εσωτερική ακτινοβολία, σαν το φως να αναβλύζει από μέσα τους και όχι να τα φωτίζει απ’ έξω.

Και τα χρώματα…
Τα χρώματα του Ιωαννίδη έχουν κάτι από το ανέκφραστο βάθος της ανθρώπινης ψυχής.
Το βαθύ κόκκινο της θυσίας.
Το υπέργειο γαλάζιο της καθαρότητας.
Το μαύρο που ποτέ δεν είναι αληθινά σκοτάδι, αλλά μια θυελλώδης υπόμνηση ζωής.

Με εκθέσεις σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Κέρκυρα και στο εξωτερικό, με έργα σε δημόσιες πινακοθήκες και σημαντικές ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και της Ιταλίας, με μια εικαστική πορεία πέντε δεκαετιών, ο Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης συγκαταλέγεται πλέον στους σημαντικούς δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής.

Το καλοκαίρι του 2012 προσκλήθηκε στο Castello di Boca, στο Μαυροβούνιο, για την ανακοίνωση της επικείμενης διάκρισής του από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Φυσικών Επιστημών ως Honoured Artist of Europe. Καθηγητές από τις Ακαδημίες Καλών Τεχνών της Μόσχας και του Κιέβου μίλησαν για το έργο του, αναδεικνύοντας τη μακρά και συνεπή δημιουργική του πορεία. Ήταν μια στιγμή αναγνώρισης που επιβεβαιώνει αυτό που όσοι γνωρίζουν το έργο του εδώ και χρόνια ήδη αισθάνονται: ότι η ζωγραφική του δεν περιορίζεται σε μία χώρα ή μία εποχή.

Αυτό που αναδύεται πιο έντονα από το έργο του είναι η βαθιά ανθρώπινη ευαισθησία που το διαπερνά, μια ακατάπαυστη συνομιλία ανάμεσα στην ανθρώπινη δοκιμασία και στη δυνατότητα της λύτρωσης.
Μέσα στην εικαστική του αυστηρότητα κρύβεται μια άβυσσος τρυφερότητας.

Οι μορφές του Ιωαννίδη δεν είναι απλοί εικαστικοί ήρωες. Είναι φορείς μνήμης, σιωπής, βαρύτητας. Είναι άνθρωποι που κουβαλούν το άχθος μιας ζωής αλλά και το θαύμα της ίδιας της ύπαρξης.

Κάθε έργο του μοιάζει με πνευματική κατάθεση.
Κάθε πινελιά του μοιάζει να συνομιλεί με ένα παλιό, αρχέγονο δράμα που αφορά όλους μας.

Στο βλέμμα των μορφών του υπάρχει ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου: η πάλη με το σκοτάδι, η αγωνία της ύπαρξης, η αντοχή, η ελπίδα.

Σε έναν κόσμο που συχνά αναζητά την εντύπωση και το εφέ, ο Ιωαννίδης επιμένει στη σιωπή. Και αυτή η σιωπή είναι που υπενθυμίζει ότι η αληθινή τέχνη δεν κραυγάζει. Απλώς υπάρχει, με μια βεβαιότητα σχεδόν μεταφυσική.

Το έργο του δεν ζητάει τίποτα.
Απλώς το βλέπεις — και νιώθεις πως κάτι μέσα σου αλλάζει.